بر اساس تازه‌ترین گزارش تحلیلی شرکت خدمات مالی و کارگزاری ای.او.ان[1]، ارزش بازار اوراق بهادار بیمه‌ای[2] (ILS) تا پایان نیمه نخست سال ۲۰۲۶ به مرز ۱۴۴.۵ میلیارد دلار رسیده است. این بازار با ثبت نرخ رشد مرکب سالانه (CAGR)[3] ۸.۳ درصدی در پنج سال گذشته، نشان داده است که دیگر یک ابزار حاشیه‌ای یا صرفاً سرمایه جایگزین نیست؛ بلکه امروزه به یکی از ارکان و پایه‌های اصلی ظرفیت سرمایه در صنعت بیمه اتکایی جهان بدل شده است.

موتور محرک این جهش تاریخی، بازار پررونق «اوراق بهادار حوادث فاجعه‌بار»[4] یا همان اوراق کت[5] بوده است. در بازه ۱۲ ماهه منتهی به ژوئن ۲۰۲۶، انتشار این اوراق به رکورد ۲۴.۹ میلیارد دلار رسید که حاکی از رشد ۱۵ درصدی نسبت به سقف تاریخی پیشین است. همگام با این انتشارهای جدید، مانده کل اوراق فعال و در جریان بازار[6] نیز با افزایش سالانه ۱۷ درصدی به ۶۳.۴ میلیارد دلار رسید؛ این رقم از رشد پایدار و میانگین سالانه مرکب ۱۱.۶ درصدی این ابزارها، طی یک دهه گذشته حکایت دارد.

نگاهی به ترکیب بازیگران بازار نشان می‌دهد که در این دوره، رکورد بهره‌برداری ۷۸ بانی انتشار[7] به ثبت رسید که شامل ۱۶ نهاد تازه‌وارد به بازار است. از منظر سهم بازار، بیمه‌گران مستقیم با در اختیار داشتن ۶۵ درصد از کل حجم انتشار، بزرگ‌ترین گروه بانیان را تشکیل داده‌اند و پس از آن‌ها شرکت‌های بیمه اتکایی با ۱۷ درصد، دولت‌ها با ۱۶ درصد و بنگاه‌های اقتصادی و تجاری با ۱.۵ درصد در رتبه‌های بعدی قرار گرفته‌اند. این بازار برای سرمایه‌گذاران نیز فوق‌العاده سودآور بوده است؛ به‌طوری‌که بر اساس شاخص بازده کل اوراق فاجعه‌بار ای.او.ان، بازدهی ۱۲.۵ درصدی برای سرمایه‌گذاران، به ثبت رسیده است؛ سودی که بخش عمده آن از محل درآمدهای بهره‌ای و عایدی بهره‌ای اوراق[8] تأمین شده و انگیزه سرمایه‌گذاری مجدد را دوچندان کرده است.

از منظر ساختار فنی انتشار نیز، غالب این اوراق همچنان با سازوکار تسویه مبتنی بر محرک غرامت (شرط خسارت واقعی)[9] با سهم ۸۰.۹ درصدی، عرضه شده‌اند و پس از آن محرک شاخص صنعت[10] با ۱۶.۵ درصد، راهکارهای پارامتریک[11] با ۲.۴ درصد و محرک‌های دوگانه[12] با سهم ناچیز ۰.۲ درصدی قرار گرفته‌اند. تمرکز جغرافیایی بازار نیز اندکی تعدیل شده است، هرچند همچنان ۹۰ درصد انتشار به پوشش مخاطرات آمریکای شمالی اختصاص دارد؛ امری که حکایت از اعتماد سرمایه‌گذاران به مدل‌های سنجش ریسک این منطقه و حاشیه‌های ریسک متناسب آن دارد. نکته درخشان دیگر این است که دامنه پوشش این اوراق از مخاطرات سنتی و اوج آمریکای شمالی فراتر رفته است و ریسک‌هایی چون آتش‌سوزی جنگلی، سیلاب و رگبار در اروپا و حتی پشتیبانی از برنامه‌های دولتی جبران خسارات بلایای طبیعی را نیز دربر گرفته است.

یکی از بنیادین‌ترین تحولات این بازار، عبور از پوشش صرف مخاطرات طبیعی و گسترش چتر حمایتی به کلیه رشته‌های بیمه اموال و مسئولیت است. این گشایش ساختاری، با ظهور و اقبال گسترده به «ساختارهای جانبی اتکایی سرمایه‌محور» یا همان سایدکارهای اتکایی[13] محقق شده است؛ ساختارهایی که حجم سرمایه در گردش آن‌ها، با جهشی ۵۰ درصدی نسبت به پایان سال ۲۰۲۴، اکنون به ۲۳ میلیارد دلار رسیده است.

ریچارد پِنی[14]، مدیرعامل بخش اوراق بهادار ای.او.ان، در تحلیل این نقطه عطف تاریخی اعلام کرد: «سال گذشته فصلی درخشان در تکامل اوراق بهادار بیمه‌ای بود؛ چراکه این بازار نقشی حیاتی و تکیه‌گاهی پایدار در تأمین ظرفیت مالی برای نهادهای واگذارنده در سراسر جهان ایفا کرده است. همگام با بسط این بازار به رشته‌ها و محصولات گوناگون، افزون بر تجهیز سرمایه‌ای منعطف و بلندمدت برای شرکت‌های بیمه، جذابیت آن برای نهادهای سرمایه‌گذار نیز پیوسته در حال افزایش است.» او همچنین افزود، با وجود گذشت دو دهه از بلوغ تدریجی این بازار، جریان نوآوری و طراحی ابزارهای نوین همچنان با شتاب به پیش می‌رود.

چشم‌انداز این بازار در افق سال ۲۰۲۷ بسیار روشن و پرامید ارزیابی می‌شود. از یک‌سو، شرکت‌های بیمه برای مدیریت بهینه ریسک، بیش از پیش به دنبال ابزارهای چندساله، متنوع و مقرون‌به‌صرفه هستند؛ از سوی دیگر، سرمایه‌گذاران با تکیه بر اصول منضبط پذیرش ریسک[15] و شفافیت اطلاعاتی، به دنبال کسب بازدهی‌های متناسب با ریسک و جذاب هستند اما غیرهمبسته با بازارهای سنتی عمل می‌کنند. تحلیل‌گران بر این باورند که تا سال ۲۰۲۷، ساختارهای سایدکار دارایی‌محور، نقشی بنیادین در گسترش و هدایت این بازار ایفا خواهند کرد.