لودویک سوبران[1]، مدیر ارشد سرمایه‌گذاری در شرکت آلیانز[2] و کریستین کرول[3]، استاد مهمان در دانشکده اقتصاد لندن (LSE)[4] ، در گزارشی از مجمع جهانی اقتصاد (WEF)[5] تاکید می‌کنند که صنعت بیمه نقش اساسی در مقابله با ریسک‌های اقلیمی، بی‌ثباتی اقتصادی و نابرابری‌های اجتماعی ایفا می‌کند.

در این گزارش آمده است، با وجود افزایش تردیدها در خصوص راهبردهای محیطی، اجتماعی و حاکمیتی (ESG)[6] ، این موقعیت فرصتی برای بیمه‌گران فراهم می‌آورد تا شیوه‌های پایدار را با الگو‌های کسب و کار خود هم‌راستا کنند. تحقیقاتی که توسط مجمع جهانی اقتصاد انجام شده است، تشریح می‌کند، صنعت بیمه به‌طور خاص در معرض تغییرات اقلیمی قرار دارد و این موضوع، فرصت می‌دهد تا برای دیگر صنایع الگو باشد.

براساس گزارش مجمع جهانی اقتصاد، « چرخه مثبت[7] بیمه سودآور و پایداری مقاوم، امکان‌پذیر است»، جایی‌که پرداختن به ریسک‌های اقلیمی می‌تواند موجب تقویت موفقیت تجاری گردد.

گزارش مذکور، وسعت چالش‌ها را به شرح ذیل توضیح می‌دهد: آتش‌سوزی‌های شدید بیش از دو برابر، طی بیست سال گذشته، افزایش یافته‌اند و خسارات مرتبط با تغییرات اقلیمی ممکن است تا سال ۲۰۵۰ به ۳۸ هزار میلیارد دلار در سال برسد. بیمه‌گران که به‌طور سنتی، بر انتقال ریسک مالی متمرکز بوده‌اند، اکنون این توان بالقوه را دارند که نقشی پیشگیرانه‌تر در جلوگیری از خسارت‌ها و تقویت تاب‌آوری اجتماعی[8] ایفا کنند. مطالعه آلیانز ۲۰۲۵ که در گزارش مجمع جهانی اقتصاد به اشاره شده است، نشان می‌دهد که صنعت بیمه می‌تواند بخش عمده‌ای از راه‌حل باشد، در حالی که سودآوری خود را حفظ می‌کند.

همان‌طور که مجمع جهانی اقتصاد اشاره ‌می‌کند، بیمه‌گران بخش بزرگی از سرمایه جهانی را مدیریت می‌کنند و این امر به آن‌ها این امکان را می‌دهد که سرمایه‌گذاری‌ها را به سمت طرح‌ای ابتکاری پایدار هدایت کنند. تحلیل‌های این مجمع بر این نکته تأکید دارند که مدیریت ریسک، که اساس کار بیمه است، به‌طور مستقیم با چالش‌هایی که توسط اهداف توسعه پایدار سازمان ملل (SDGs)[9] مانند تغییرات اقلیمی، بحران‌های سلامتی و بی‌ثباتی اجتماعی مرتبط است. با درک این پیوندها، بیمه‌گران می‌توانند از عملیات خود حفاظت کنند و در عین حال به تقویت تاب‌آوری اجتماعی[10] کمک کنند.

همچنین،گزارش مجمع جهانی اقتصاد می‌نویسد، رابطه‌ای قوی بین پوشش بیمه‌ای و پیشبرد اهداف توسعه پایدار وجود دارد. در بیمه اموال و حوادث (P&C)[11]، یک درصد افزایش در پوشش بیمه‌ای منجر به ۸/۵ درصد بهبود در پیشبرد اهداف توسعه پایدار می‌شود.

با این حال، روندهای کنونی جهانی، یک چرخه منفی را نشان می‌دهند: پوشش بیمه پایین‌تر، آسیب‌پذیری را افزایش می‌دهد، بی‌ثباتی اقتصادی را تشدید می‌نماید و ریسک‌های اقلیمی را وخیم‌تر می‌کند. مجمع جهانی اقتصاد تأکید دارد، گسترش پوشش بیمه‌ای می‌تواند یک چرخه مثبت ایجاد کند که تاب‌آوری را در جوامع و اقتصادها تقویت کند.

طبق گزارش مجمع جهانی اقتصاد، این چرخه به شرح ذیل عمل می‌کند: هنگامی‌که ریسک‌های بیشتری، بیمه می‌شوند، بیمه‌گران تشویق می‌شوند تا در اقدامات پیشگیرانه سرمایه‌گذاری کنند، که معمولاً هزینه کمتری نسبت به جبران خسارت‌ها دارند. این موضوع باعث کاهش تناوب و شدت دعاوی می‌شود، حق بیمه‌ها را تثبیت و اعتماد عمومی را تقویت می‌کند. با افزایش اعتماد، پوشش بیمه‌ای گسترش می‌یابد و تاب‌آوری و سودآوری استوارتر می‌شود.

مثال‌های تاریخی که مجمع جهانی اقتصاد در گزارش خود به آن‌ها اشاره کرده است، نشان می‌دهد که چگونه بیمه می‌تواند ریسک‌های اجتماعی را کاهش دهد. در اروپا، بیمه آتش‌سوزی گسترده در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، منجر به برنامه‌ریزی شهری ایمن‌تر، قوانین ساختمانی قوی‌تر و سرمایه‌گذاری در سیستم‌های پیشگیری از آتش‌سوزی شد.

بیمه‌گران، ایستگاه‌های آتش‌نشانی، سیستم‌های هشدار اولیه و استانداردهای ساختمانی ایمن‌تر را تأمین مالی کردند که باعث کاهش خسارات و رشد بازار بیمه شد. الگوهای مشابهی در ژاپن و نیوزیلند مشاهده شده است که در آن‌ها، بیمه زلزله[12] منجر به قوانین‌ ساختمانی سختگیرانه‌تر و مدیریت ریسک پیشگیرانه‌تر شد. مجمع جهانی اقتصاد اشاره می‌کند که این مثال‌ها نشان می‌دهند که چگونه بازارهای بیمه توسعه‌پذیر قادرند مواجهه جوامع با ریسک‌ها را تغییر دهند.

گزارش مجمع جهانی اقتصاد تأکید می‌کند، اکنون رویکردهای مشابهی می‌توانند به چالش‌های اقلیمی و پایداری پاسخ دهند. با ادغام دانش اقلیم در حق بیمه‌ها و ارزیابی ریسک، بیمه‌گران می‌توانند صنایع را به سمت فناوری‌های کم‌کربن و مقاوم در برابر اقلیم، هدایت کنند.

جوامعی که پوشش بیمه‌ای بیشتری دارند، معمولاً سریع‌تر در مقابله با سیلاب‌ها و تدابیر مرتبط با سازگاری مبتنی بر طبیعت، سرمایه‌گذاری می‌کنند. پوشش وسیع‌تر همچنین نابرابری را از طریق جلوگیری از سقوط خانوارها در ورطه فقر پس از تکانه‌ها، کاهش می‌دهد و ثبات اجتماعی، بهره‌وری اقتصادی و پایداری ‌زیستی را مرتبط می‌سازد.