طبق بررسی شرکت خدمات حرفه‌ای ای.او.ان[1]، بدون مدل‌سازی مؤثر بلایای طبیعی (CAT)[2]، بیمه‌گران جهانی ممکن است بینش و توانایی خود را برای شکل‌دهی به تصمیم‌های تجاری بهتر، محدود سازند.

این هشدار پس از انتشار گزارشِ «بررسی جهانی مدیریت ریسک فجایع ۲۰۲۵»[3] اعلام شد که تفاوت عمده‌ای را در پذیرش مدل‌های بلایای طبیعی، نشان می‌دهد. این درحالی‌است‌که خسارهای بیمه‌شده ناشی از بلایای طبیعی در نیمه اول سال میلادی ۲۰۲۵، به رقم کمینه ۱۰۰ میلیارد دلار رسید که دومین رقم بالای ثبت شده است.

نظرسنجی ای.او.ان نشان داد که ۴۸ درصد از بیمه‌گران، برای مدل‌های بلایای طبیعی، مجوز ندارند و تنها ۲۷ درصد، گروه‌های ارزیابی مدل اختصاصی دارند. بیش از ۸۰ درصد اظهار داشتند که تجزیه و تحلیل، بخش جدایی‌ناپذیر مدیریت ریسک و راهبرد‌های کسب و کار بیمه اتکایی آنهاست، در حالی که تقریباً ۶۰ درصد با تیم‌های ریسک بلایای طبیعی متشکل از پنج نفر یا کمتر، کار می‌کنند و به‌شدت، به تخصص تحلیلی کارگزاران بیمه اتکایی خود، متکی هستند.گفته می‌شود که این همکاری، ارزیابی مدل، مدیریت پرتفو و واکنش سریع به فاجعه را مؤثرتر می‌سازد.

همچنین، این پژوهش، تفاوت‌های منطقه‌ای عمده‌ای را از منظر انتخاب مدل، توجه به تغییرات اقلیمی و نرخ پذیرش مدل، نشان داد. پذیرش این مدل‌ها توسط بیمه‌گران آمریکایی، در سریع‌ترین زمانِ ممکن، حاصل شد و آنها، نگرانی کمتری نسبت به تأثیرات تغییرات اقلیمی داشتند، درحالی‌که بیمه‌گران در انگلستان، اروپا، خاورمیانه و آفریقا، جدول زمانی کُندتری برای پذیرش داشتند و احتمال بیشتری دارد که تأثیرات اقلیمی را در برنامه‌های خود، لحاظ کنند.

همچنین، از دیگر یافته‌ای این نظرسنجی می‌توان به اعتماد به مدل‌های فاجعه مبتنی بر دانش اشاره نمود. بیش از ۷۰ درصد از پاسخ‌دهندگان به اهمیت مدل‌های ساخته‌شده بر اساس اصول علمی و مهندسی قوی برای بیمه‌گری، مدیریت سرمایه و بیمه اتکایی اشاره نمودند. در همین حال، ۴۴ درصد معقول بودن روش‌شناسی مدل را به عنوان مهمترین معیار هنگام انتخاب مدل بلایای طبیعی، برای صدور مجوز رتبه‌بندی کردند.

همچنین، نظرسنجی ای.او.ان، نگرانی‌های اصلی زیر را در بین پاسخ‌دهندگان، برجسته کرده است:

· کیفیت داده‌ها: ۶۸ درصد از پاسخ‌دهندگان از روش‌هایی برای بهبود کیفیت داده‌ها، با تمرکز بر ویژگی‌های اموال و دقت مکانی، استفاده می‌کنند.

· شفافیت مدل : نگرانی‌هایی در مورد عدم‌تطابق احتمالی خسارات مدل‌سازی‌شده، با تجربه واقعی خسارات، ابراز شد.

· مدیریت انباشت[4]: پاسخ‌دهندگان اغلب به ابزارهای کارگزار بیمه اتکایی خود برای مدیریت ریسک انباشت[5]،‌ متکی هستند.

· زیان غیرمدل‌سازی‌شده[6]: زیان غیرمدل‌سازی شده به عنوان نگرانی اصلی در بین پاسخ‌دهندگان ذکر شد، اما با این حال تنها 20 درصد از آنها، تعدیل در دیدگاه خود نسبت به ریسک، را محتمل دانستند.

· ریسک اقلیمی: ۶۸ درصد در پیِ روش‌های بهینه برای ادغام اثرات تغییرات اقلیمی در کسب و کار خود بودند.

کیتی کارتر[7]، رئیس بخش مشاوره ریسک آمریکا در شرکت ای.او.ان، اظهار داشت، این نظرسنجی «بر اهمیت اجرای یک راهبرد مدیریت فاجعه چندمدلی و مبتنی بر ریسک توسط بیمه‌گران اتکایی که جدیدترین دانش اقلیمی را در بر می‌گیرد، تأکید دارد».

وی افزود: «راهبرد‌های مدیریت ریسک در مناطق مختلف، متفاوت است و باید هنگام شناسایی سازوکارهای مناسب انتقال ریسک[8] برای بهینه‌سازی استفاده از سرمایه، در نظر گرفته شوند.»