طبق آخرین مطالعه جهانی درباره دارایی‌های بازنشستگی توسط مؤسسه ثینکینگ اِهِد (TAI)[1]، دارایی‌های بازنشستگی جهان در سال 2024، نسبت به مدت مشابه سال قبل، 4.9 درصد افزایش یافت و به رکورد 58.5 هزار میلیارد دلار رسید که بیشتر به دلیل رشد در بازارهای بزرگ بازنشستگی با مشارکت معین (DC)[2] بوده است.

این رقم با ۵۵.۷ هزار میلیارد دلار در پایان سال 2023 قابل‌مقایسه است، زمانی‌که همین مطالعه مؤسسه ثینکینگ اِهِد، بازگشت به رشد را پس از کاهش شدید دارایی‌های بازنشستگی جهان در سال 2022، مورد ارزیابی قرار داد. اما، علی‌رغم افزایش مجموع دارایی‌ها، تفاوت‌های معناداری بین مناطق وجود دارد.

ایالات متحده با سهم قابل‌توجه 65 درصدی از دارایی‌های بازنشستگی جهان، همچنان بزرگترین بازار مستمری بازنشستگی باقی مانده است و هنگامی‌که با سه بازار بزرگ بازنشستگی دیگر یعنی ژاپن، کانادا و انگلستان ترکیب شود، این چهار منطقه، معادل 82 درصد از کل دارایی های بازنشستگی جهان را دارا هستند.

با نگاهی دقیق به هفت بازار بزرگ بازنشستگی در سطح جهان - که شامل استرالیا، هلند و سوئیس نیز می‌شود – هم‌اکنون، بازنشستگی با مشارکت معین (DC)، 59 درصد از کل دارایی‌ها را تشکیل می‌دهد که با 40 درصد در سال 2004، قابل‌مقایسه است. این تغییر به دلیل قرار گرفتن بیشتر طرح‌های مشارکت معین، در معرض دارایی‌های رشد[3] است، که شاهد رشد سالانه دارایی‌های مشارکت معین با رقم ۶.۷ درصد از سال 2014 بوده است، درحالی‌که دارایی‌های بازنشستگی مزایای معین (DB)[4] با سرعت کمتر 2.1 درصد در سال، رشد نموده‌اند.

درحالی‌که طی 20 سال گذشته، تغییر نسبتاً محدودی در رتبه‌بندی این هفت بازار بزرگ بازنشستگی ایجاد شده است، رشد در برخی از مناطق، در درجه اول مناطقی که بازارهای بازنشستگی با مشارکت معین بزرگتری دارند، بسیار بیشتر از سایرین بوده است. از سال 2014 تاکنون، اندازه دارایی‌های بازنشستگی استرالیا، 110 درصد به ارز محلی و در ایالات متحده 75 درصد، رشد کرده است. هر دو بازار، دارای انحراف بنیادین به سمت صندوق‌های بازنشستگی با مشارکت معین هستند، به‌طوری‌که 89 درصد از دارایی‌های استرالیا و 69 درصد از دارایی‌های ایالات متحده در این نوع طرح‌های بازنشستگی، تجمیع شده‌اند.

شایان ذکر است، بازار استرالیا رشد خارق‌العاده‌ای را تجربه کرده است و اندازه دارایی‌های آن، طی 20 سال گذشته، نزدیک به 500 درصد افزایش یافته است. اگر مسیر رشد فعلی این کشور حفظ شود، می‌تواند تا سال 2030، به دومین بازار بزرگ بازنشستگی در جهان تبدیل شود.

هنگام ارزیابی نرخ رشد به ارز محلی در بازارهای اصلی بازنشستگی، انگلستان تنها کشوری بود که در این مطالعه، رشد سالانه را در سال گذشته با رقم منفی ۰.۷ درصد تجربه کرد. این کاهش با داده‌های بلند‌مدت مطابقت دارد. طی 10 سال گذشته، انگلستان، کندترین رشد را در بین هفت کشور برتر بازنشستگی ثبت کرده است، به‌طوری‌که سهم جهانی این کشور از دارایی‌های بازنشستگی، از 8.8 درصد در میان 22 بازار بزرگ در سال 2014، به 5.4 درصد در سال 2024 کاهش یافت.

در سال گذشته، تنها یک چهارم (27 درصد) از دارایی‌های انگلستان به مستمری بازنشستگی با مشارکت معین، اختصاص داشت، این درحالی‌است‌که سه چهارم از حقوق بازنشستگی، به صندوق‌های بازنشستگی با مزایای معین تعلق داشت. از هفت بازار برتر بازنشستگی، انگلستان با 56 درصد، بیشترین سهم را به اوراق قرضه[5] اختصاص داد و پس از آن ژاپن، با 55 درصد قرار دارد.

به گفته جسیکا گائو[6]، مدیر مؤسسه ثینکینگ اِهِد، «هر سال که این مطالعه را انجام می‌دهیم، افزایش [دارایی‌های بازنشستگی] با مشارکت معین بیشتر می‌شود. درحالی‌که دارایی‌های بازنشستگی جهان همچنان به رکوردهای جدیدی می‌رسند، بازارهایی که دارایی‌هایی با مشارکت معین بیشتری دارند، موتور اصلی این رشد مستمر، محسوب می‌شوند. از‌آنجایی‌که اندازه این مجموعه‌های دارایی همچنان در حال افزایش است، ما شاهد افزایش نفوذ دولت‌ها عمدتاً از طریق مقررات، در صندوق‌های بازنشستگی هستیم، که هم‌گام با اندازه و اهمیت روبه‌رشد حقوق بازنشستگی در جامعه، توسعه یافته است. این امر به ویژه در کشورهایی مانند کانادا، استرالیا و انگلستان مشهود بوده است.»

جِین بوک[7]، رئیس سرمایه‌گذاری آسیایی ویلیس تاورز واتسون[8]، در اظهارنظر خود می‌نویسد: «روند کلیدی که در چند دهه اخیر مشاهده کرده‌ایم، چرخش از سهام[9] به دارایی‌های جایگزین[10] است، زیرا طرح‌های بازنشستگی برای تنوع بخشیدن به پرتفوی خود و افزایش بازده به سهام خصوصی، دارایی و صندوق‌های تأمینی[11] روی آورده‌اند. درک این طبقه‌های دارایی تخصصی نیز تاحدزیادی عمیق‌تر شده است.»

وی می‌افزاید: «در گذشته، گزینه‌های جایگزین در یک رده‌ واحد دسته‌بندی می‌شدند، اما اکنون می‌بینیم که رویکردی دقیق‌تر برای این سرمایه‌گذاری‌ها اتخاذ می‌شود، به‌طوری‌که صاحبان دارایی‌ها، سرمایه‌های متمایز خود را به طبقات مختلف دارایی مانند بدهی خصوصی[12]، کالاها، جایگزین‌های نقدی[13] و زیرساخت، تخصیص می‌دهند.»

بوک تشریح می‌کند: «با افزایش پیچیدگی پورتفو و تخصیص‌های جایگزین، ما نیز روندی را به سمت رویکرد کل پورتفو (TPA)[14] مشاهده کرده‌ایم. بسیاری از گزینه‌ها به خوبی در طبقه دارایی‌های سنتی جا نمی‌گیرند، اما پذیرش این رویکرد می‌تواند انعطاف‌پذیری و پویایی بیشتری را در پرتفوی‌ها ایجاد کند و این، روندی است که ما انتظار داریم ادامه یابد.»

 شایان ذکر است، مؤسسه ثینکینگ اِهِد (TAI) در ژانویه 2015 تأسیس شد و یک گروه غیرانتفاعی پژوهشی و نوآوری سرمایه‌گذاری جهانی است که متشکل از صاحبان دارایی‌های نهادی[15] و ارائه‌دهندگان خدمات که متعهد به تحول و بهبود صنعت سرمایه‌گذاری[16] به نفع پس‌اندازکننده نهایی است. این مؤسسه، بیش از 55 عضو در سرتاسر جهان دارد و حاصل گروه پیشرو اندیشه در سرمایه‌گذاری شرکت ویلیس تاورز واتسون[17] است که در سال 2002 راه اندازی شد.